Hoe afhankelijk zijn we van onze applicaties?

Net zoals we zijn gestopt met telefoonnummers onthouden, zijn veel organisaties gestopt met zelf nadenken over hun digitale fundament.

Vroegah... stonden mijn spelletjes op floppies (zie foto). Kon ik nog in heel Nederland ergens naar toe rijden met de Shell-stratengids. Ik kende zo'n 15 telefoonnummers uit mijn hoofd en gelukkig had ik de eerste mobiele telefoon pas rond mijn 18e. Zonder Social Media maar met een mogelijkheid om postzegels (foto's) te maken. Rond 2009 had ik mijn eerste iPhone en vanaf dat moment is het bergafwaarts gegaan met mijn geheugen en zelfredzaamheid zonder 3G/Wifi.

Als het echt moet kan ik nog wel navigeren zonder telefoon. Maar telefoonnummers ken ik niet meer uit mijn hoofd. Laatst was er een verstoring in het 5G netwerk en kon ik de poort van onze parkeerplekken niet meer openen. Zo zijn er nog wel 100 voorbeelden te bedenken van zaken die vanzelfsprekend lijken, totdat ze het niet meer zijn. Voor een individu zijn de gevolgen misschien nog (tijdelijk) te overzien. Maar voor een bedrijf of overheid kan dit fatale gevolgen hebben.

Wat als het ineens niet meer werkt?

We gaan er stilzwijgend van uit dat digitale infrastructuur er altijd is en altijd werkt. Dat identity providers altijd werken, cloud-platforms altijd draaien, betaalproviders altijd transacties verwerken en dat onze documenten altijd te openen zijn.

Maar stel jezelf als organisatie eens de vraag; wat als het morgen niet werkt?

• Wat als Microsoft-services eruit liggen?
• Wat als Amazon Web Services tijdelijk niet beschikbaar is?
• Wat als Akamai, Cloudflare of Fastly een storing hebben?
• Wat als Oracle of IBM Cloud onbereikbaar is?
• Wat als Microsoft Entra ID of Google Identity niet werken?
• Wat als Visa, Mastercard, PayPal, Stripe of Adyen geen betalingen verwerken?
• Wat als WhatsApp, Instagram of Facebook plotseling niet beschikbaar zijn?

Voor veel mensen en organisaties betekent één van deze scenario’s: geen toegang, geen communicatie, geen transacties, geen operatie. Natuurlijk zijn er ook een hoop niet kritieke applicaties in een organisatie. Maar het is belangrijk om een overzicht te hebben daar een risico analyse per dienst op los te laten.

De stille verschuiving

Net zoals we (de meesten van ons) zijn gestopt met telefoonnummers onthouden, zijn veel organisaties gestopt met zelf nadenken over hun digitale fundament. We hebben gemak ingeruild voor afhankelijkheid, schaalbaarheid voor controle en snelheid voor autonomie. En vaak zonder dat we ons dat goed realiseren. Ik ben absoluut niet tegen de technologie maar ik vind dat we onze keuzes veel bewuster moeten maken.

Digitale soevereiniteit is geen luxe

Digitale soevereiniteit betekent niet dat je alles zelf moet bouwen. Het betekent dat je begrijpt waar je afhankelijkheden liggen en dat je ze bewust beheerst.

Voor organisaties betekent dat onder andere:

• Weten waar je data staat
• Weten onder welke wetgeving je valt
• Weten wie toegang heeft tot je systemen
• Weten hoe je verder kunt als een externe partij uitvalt
• Weten wat de (geopolitieke) risico's zijn

Hoe wij hiernaar kijken bij Leukeleu

Bij Leukeleu bouwen we al bijna twintig jaar veilige, duurzame applicaties. Niet op basis van hype, maar op basis van wat nodig is. Dat betekent:

• Hosting binnen Nederland of de EU
• Open source technologie zonder vendor lock-in
• Transparante architectuur die overdraagbaar blijft
• Inzicht in afhankelijkheden voordat ze een probleem worden

We kiezen niet automatisch voor de grootste spelers maar kiezen voor wat logisch, verantwoord en toekomstbestendig is.